Test ook iemand aan moederskant

Als je door middel van autosomaal DNA gaat zoeken, dan vind je een lijst met verwanten. Deze mensen zijn sowieso allemaal familie van je, dat is al een heel raar idee voor sommigen. Maar hoe kun je nu weten of de verwantschap van moederskant of van vaderskant is?

Laat ook je moeder testen (als dat kan) of anders een van je broers/zussen met dezelfde moeder, een broer of zus van je moeder (oom of tante) of zelfs een neef of nicht. Oma of opa van moederskant is ook prima!

Je kunt namelijk een overzicht krijgen van je gezamenlijke DNA verwanten. Dus een lijst met gezamenlijke verwanten tussen jou en je moeder, dat is geen familie van vaderskant. Nu hoef je die gezamenlijke verwanten met je moeder alleen maar door te strepen en dan heb je een lijstje met verwanten via vaderskant.

(Let op: bij verdere familierelaties hoeft dat niet op te gaan, omdat DNA kan “verwateren” (door recombinatie) en een achter-achterkleinkind van een zus van je betovergrootmoeder tussen 0 en 1,52% DNA met je gemeen kan hebben. Iemand kan 0% DNA met je overeenkomen, maar wel in de stamboom thuishoren aan moederskant.)

Joyce

Vorig jaar kreeg ik opeens een brief van een nichtje, die mij via via had opgespoord. Een dochter van een broer van mijn vader… Terwijl ik niet eens wist dat mijn vader nog broers of zusters had! Ik heb mijn vader nooit gekend, hij ging weg toen ik nog een baby was. Mijn vader bleek het zwarte schaap van de familie en na de scheiding van mijn moeder is hij in Duitsland gaan wonen. Ze zien hem nooit. Ik ben het weekend na de brief meteen naar mijn nichtje toegegaan en zij heeft me over de familie verteld en me foto’s laten zien. Het is een hele grote familie, met ooms en tantes, neven en nichten en zelfs mijn oma leeft nog! Voor de zekerheid hebben we een DNA test gedaan. Ik ben zo blij dat ze mij hebben gezocht, dit jaar zit ik met kerst aan een echt familiediner!

Ronald

Vanaf het moment dat duidelijk werd dat we uit elkaar zouden gaan, heeft mijn ex er alles aan gedaan om de relatie tussen mij en mijn twee dochters te verzieken. Ze vertelde zelfs aan de maatschappelijk werkster dat ik een slechte vader was, dat ze bang was dat ik ze iets zou aandoen en dat ze daarom tegen een bezoekregeling was! Het is gewoon te gek voor woorden, het doet zo’n ongelofelijke pijn dat iemand zelfs leugens verspreidt om het contact tussen mij en mijn kinderen onmogelijk te maken. De medewerker van de Kinderbescherming zag op een bepaald moment ook in dat er niets van klopte en ijverde voor een goede omgangsregeling. Toen besloot mijn ex te verhuizen naar de andere kant van Nederland. Voor een uurtje met mijn dochters moest ik 4 uur rijden, 2 uur heen en 2 uur terug. De eerste keer dat ik dat deed was er niemand thuis, de tweede keer was mijn ex het “vergeten” en speelden ze bij een vriendinnetje. Daarna waren ze opeens verhuisd, de buren wisten ook niet waar ze gebleven waren. Ik heb toen besloten te wachten, tot ze oud en wijs genoeg zijn om te begrijpen hoe het in elkaar zit. Tegen die tijd zal ik ze gaan zoeken en proberen een eigen relatie met ze op te bouwen, gewoon als volwassenen onder elkaar.

Judith

Toen mijn man overleed, was ons enige kind Evelien pas 15. Hij kreeg op zijn werk een hartstilstand, was er opeens niet meer. Evelien heeft zich vanaf dat moment heel erg in zichzelf teruggetrokken, het leek wel alsof ze het mij kwalijk nam dat haar vader er niet meer was. Ik heb in die tijd zulke grote problemen met haar gekregen dat ik niet eens aan rouwen toe kwam. Ze ging liegen, stelen, ze kwam ’s nachts om 4 uur dronken thuis, er was geen land meer met haar te bezeilen. Een jaar later zei ze, dat ze niet meer met mij in één huis kon wonen en dat ze bij een vriend ging wonen. Via via heb ik nog wel eens iets over haar gehoord, maar op een bepaald moment verhuisde ze naar Amsterdam en vanaf dat moment was het stil. Als ik ’s nachts in bed lag kreeg ik de meest afschuwelijke visioenen. Via via heb ik contact gekregen met Els Leijs en zij heeft Evelien gevonden. Helaas wilde ze geen rechtstreeks contact met mij, maar ze liet wel weten dat het goed met haar gaat, dat ze getrouwd is en drie kinderen heeft. Het doet enorm veel pijn dat ze mij niet wil zien, ik ben 14 jaar geleden in één klap mijn man en mijn kind kwijtgeraakt. Toch hoop ik dat ze ooit weer contact met mij wil en dat ik mijn kleinkinderen kan ontmoeten.

Johan

Mijn adoptieouders hebben altijd – misschien onbedoeld – een druk op mij gelegd om te passen binnen hun familie. Zij komen beiden uit gegoede families en hebben het als een groot verdriet ervaren dat ze geen kinderen konden krijgen. Mijn eveneens geadopteerde zusje en ik moesten ons aanpassen aan het gezin, er lag een enorme druk op mij. Ik ben vanaf mijn 15de stevig gaan drinken en heb veel problemen in mijn leven gehad. Ik bleek een kind te zijn van een joodse Amsterdamse moeder en een temperamentvolle Braziliaanse vader, niet echt een kind om in een stijf milieu op te groeien… Sinds ik mijn achtergronden ken, ben ik gestopt met drinken, ik begrijp mezelf nu beter. Mijn adoptieouders hebben mij als baby gezien als een onbeschreven blad, ik moest het perfecte adoptiekindje zijn, maar ik had al een hoop bagage bij me. Ook waren er in mijn biologische familie alcoholproblemen, dat heeft niemand ooit geweten. Ik raad iedereen aan om zijn eigen afkomst uit te zoeken, niet om je van je adoptieouders af te keren, maar om jezelf te vinden.